Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ


ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

ΒΗΧΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ


«Δεν υπάρχει αντισημιτισμός "με ανθρώπινο πρόσωπο" ούτε φασισμός δίχως Λάγκερ και "Τελική Λύση"».

Για το Άουσβιτς μιλήσαμε στο προηγούμενο άρθρο μας. Δεν ήταν όμως το μοναδικό στρατόπεδο συγκέντρωσης που έμεινε στην Ιστορία για τις φρικαλεότητες που διαπράχτηκαν σε αυτό. Ας δούμε και κάποια άλλα εξίσου φρικιαστικά στρατόπεδα του θανάτου.

ΜΠΕΛΣΕΝ

Κοντά στο χωριό Μπέργκεν στο δρόμο που οδηγεί από το Τσέλλεν στο Αμβούργο, βρισκόταν το στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Μπέλσεν. Μικρό στην αρχή, επεκτάθηκε έπειτα και, τον Νοέμβριο του 1944, ο Γιόζεφ Κράμερ, διοικητικό στέλεχος στρατοπέδων συγκεντρώσεως με μεγάλη πείρα στάλθηκε εκεί από το Άουσβιτς για να το ανοίξει ως αναρρωτήριο αρρώστων από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, τα εργοστάσια και τα αγροκτήματα, καθώς και για πρόσφυγες από όλη τη βορειοδυτική Ευρώπη.

Το στρατόπεδο ήταν επανδρωμένο όπως οποιοδήποτε άλλο στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Η διάρθρωση και η ιεραρχία του προσωπικού ήταν η ίδια. Δηλαδή όλα τα αξιώματα τα οποία περιείχαν την λέξη «φύρερ» (fuhrer) ανήκαν σε μέλη τω Ες Ες, ενώ τα αξιώματα τα οποία κατέληγαν σε «άρχης» (altester) όπως Blokaltester (διαμερισματάρχης) είχαν ανατεθεί γενικά σε κοινούς εγκληματίες τους οποίους είχαν μεταφέρει από κοινές φυλακές για το σκοπό αυτό. Οι μεν αποτελούσαν το ανώτερο και οι δε το κατώτερο προσωπικό.

Δεν υπήρχαν θάλαμοι αερίων στο Μπέλσεν, αλλά χιλιάδες άνθρωποι εξοντώθηκαν από την πείνα και την αρρώστια. Κατά τους τελευταίους μήνες της υπάρξεως του στρατοπέδου, η έλλειψη τροφής ήταν τόσο οξεία ώστε οι εγκάθειρκτοι (τα μέλη του προσωπικού εξακολουθούσαν να τρέφονται καλά) κατέφευγαν στον κανιβαλισμό. Ένας Βρετανός πρώην εγκάθειρκτος κατέθεσε στη δίκη του Διοικητού του στρατοπέδου και μερικών μελών της φρουράς του ότι, όταν ασχολείτο με το ξεκαθάρισμα διαφόρων χώρων από τα πτώματα έβλεπε ότι από τους μηρούς ή άλλο μέρος του σώματος του ενός δεκάτου των πτωμάτων έλλειπε ένα κομμάτι σάρκας, το οποίο είχαν κόψει και είχαν φάει άλλοι εγκάθειρκτοι. Είπε επίσης ότι είχε δει με τα μάτια του ανθρώπους να το κάνουν αυτό. Στο σημείο αυτό τους είχε οδηγήσει το μαρτύριο της πείνας. Ο ίδιος ο μάρτυρας κατέθεσε συγκεκριμένα τα εξής:

«Παρατήρησα σε πολλές περιπτώσεις ένα πολύ περίεργο τραύμα στο πίσω μέρος του μηρού πολλών νεκρών. Στην αρχή νόμισα ότι επρόκειτο για τραύμα σφαίρας που είχε ριφθεί από μικρή απόσταση. Αλλά όταν είδα μερικά ακόμη τέτοια τραύματα, ρώτησα σχετικά ένα φίλο μου ο οποίος μου είπε ότι πολλοί από τους κρατούμενους έκοβαν κομμάτια από τα πτώματα για να φάνε! Στην επόμενη επίσκεψή μου στο νεκροτομείο είδα με τα μάτια μου έναν εγκάθειρκτο να βγάζει από την τσέπη του έναν σουγιά, να κόβει ένα κομμάτι από την κνήμη ενός πτώματος και να το βάζει γρήγορα στο στόμα του, φοβούμενος φυσικά μήπως τον δει κανένας. Αφήνω σ’ εσάς να φανταστείτε σε ποια κατάσταση είχαν περιέλθει οι κρατούμενοι ώστε να υπάρχουν άνθρωποι που να τρώνε κομμάτια σάρκας κομμένα από μελανιασμένα πτώματα».

Όταν ο Γενικός Αρχίατρος Γκλύν Χιούζ, υπαρχηγός του Υγειονομικού Σώματος της Βρετανικής Στρατιάς του Ρήνου, μπήκε στο στρατόπεδο λίγες ώρες μετά τον αντισυνταγματάρχη Ταίηλορ, η κατάσταση την οποία βρήκε ήταν απερίγραπτη: «Καμία περιγραφή ή φωτογραφία, είπε, δεν θα μπορούσε να αποδώσει τις φρικαλεότητες που αντικρίζει κανείς έξω από τις παράγκες. Και οι φοβερές σκηνές που έβλεπε κανείς μέσα στις παράγκες ήταν πολύ χειρότερες».

Στοίβες πτωμάτων ήταν σπαρμένες σε όλο το στρατόπεδο, μέσα και έξω από τις παράγκες, μερικές δε από τις στοίβες αυτές ευρίσκοντο στα ίδια διαμερίσματα με τους ζωντανούς. Κοντά στο κρεματόριο υπήρχαν ομαδικοί τάφοι γεμάτοι με πτώματα. Υπήρχε και ένας ανοικτός λάκκος επίσης γεμάτος με πτώματα. Οι παράγκες ήταν ασφυκτικά γεμάτες με εγκαθείρκτους σε διάφορα στάδια αρρώστειας ή αποσκελετώσεως. Σε μερικές, που ήταν κατάλληλες για τη στέγαση 100 ανθρώπων ήταν στοιβαγμένοι 1000.

Λίγο μετά την κατάληψη του στρατοπέδου από τα βρετανικά στρατεύματα, το εσωτερικό του κινηματογραφήθηκε και η ταινία προβλήθηκε στη δίκη των διοικητών στελεχών του Μπέλσεν. Μιλώντας σχετικά με την ταινία αυτή, ο Βρετανός κατήγορος στη δίκη αυτή, συνταγματάρχης Τ. Μ. Μπακχάουζ, είπε: «Η ταινία αυτή θα σας δώσει μία ιδέα της καταπτώσεως στην οποία ο ανθρώπινος νους μπορεί να περιέλθει. Θα δείτε χιλιάδες πτώματα και την κατάσταση στην οποία ευρίσκοντο τα πτώματα αυτά. Θα δείτε επίσης πόσο καλοθρεμμένοι ήταν οι άντρες των Ες Ες που υπηρετούσαν εκεί. Θα δείτε ανθρώπους να αντλούν νερό με ντενεκέδες από ένα μικρό τεπόζιτο. Εκείνο που δεν θα δείτε είναι ότι το νερό ήταν μολυσμένο και ότι υπήρχαν πτώματα μέσα σ’ αυτό. Και αυτό ήταν το μόνο νερό που ήταν διαθέσιμο για πιόσιμο. Θα δείτε τους νεκρούς, θα δείτε τους ζωντανούς, θα δείτε τους ετοιμοθάνατους. Εκείνο που η ταινία δεν μπορεί να σας δώσει είναι η απαίσια δυσωδία, η ακαθαρσία και η ρυπαρότητα που βασίλευαν στο μέρος εκείνο και ήταν αισθητές σε μεγάλη απόσταση».



ΜΠΟΥΧΕΝΒΑΛΝΤ

Σ’ έναν δασωμένο λόφο, έξι μίλια από τη Βαϊμάρη, μία από τις πηγές του πολιτισμού και της ελευθερίας στη Γερμανία, ένα νέο στρατόπεδο συγκεντρώσεως εγκαταστάθηκε το καλοκαίρι του 1937. Το Νταχάου και το Ζαχσενχάουζεν έκαναν χρυσές δουλειές και ο Χίτλερ ήθελε να εγκαταστήσει άλλο ένα στρατόπεδο στην Κεντρική Γερμανία. Επί 8 περίπου χρόνια το στρατόπεδο αυτό ήταν το θέατρο καθημερινών πράξεων βαρβαρότητας και κτηνωδίας. Οι εγκάθειρκτοι χρησιμοποιούντο για πειράματα, σαν ανθρώπινα πειραματόζωα. Χιλιάδες τουφεκίστηκαν. Πολλοί κρατούμενοι τρελάθηκαν από την αθλιότητα και τη φρίκη που συνέθεταν τη ζωή μέσα στο στρατόπεδο και ορμούσαν μέσα από τη ζώνη των σκοπών όταν ευρίσκοντο έξω για εργασία, αποζητώντας το θάνατο που ήταν γι’ αυτούς η μόνη λύτρωση από την αγωνία του σώματος και της ψυχής.

Στο Μπούχενβαλντ, τα μέλη της φρουράς συνέτριβαν τα κεφάλια των εγκαθείρκτων με πέτρες, τους έπνιγαν μέσα σε κοπριά, τους μαστίγωναν, τους άφηναν νηστικούς, τους ευνούχιζαν και τους ακρωτηρίαζαν. Αλλά δεν ήταν μόνον αυτά. Κάθε εγκάθειρκτος που είχε χαραγμένες στο δέρμα του παραστάσεις με «τατουάζ» διατασσόταν να παρουσιαστεί στο ιατρείο. Στην αρχή κανένας δεν ήξερε για ποιο λόγο, αλλά δεν άργησε να γίνει γνωστό γιατί. Όσοι είχαν στο δέρμα τους τις ωραιότερες παραστάσεις τους κρατούσαν και έπειτα τους σκότωναν με ενέσεις τις οποίες έκανε ο Κάρλ Μπάϊγκς ένας από τους «Κάπος». Το πτώμα παραδινόταν έπειτα στο παθολογικό τμήμα όπου το δέρμα αφαιρείτο και υποβαλλόταν σε επεξεργασία. Τα επεξεργασμένα προϊόντα παραδίδονταν στη σύζυγο του διοικητού, την Ιλζε Κώχ, η οποία τα έκανε αμπαζούρ, καλύμματα για βιβλία, και γάντια.

Τον Αύγουστο του 1941, ο Επίσκοπος του Λίντμπουργκ έγραψε στους υπουργούς Εσωτερικών, Δικαιοσύνης και Εκκλησιαστικών των Ράϊχ τα εξής: «Σε απόσταση 8 περίπου χιλιομέτρων από το Λίντμπουργκ στη μικρή πόλη του Χάνταμαρ, υπάρχει ένα ίδρυμα, όπου η ευθανασία εφαρμοζόταν συστηματικά επί μήνες. Αρκετές φορές την βδομάδα έφθαναν στο Χάνταμαρ λεωφορεία με μεγάλους αριθμούς τέτοιων θυμάτων. Οι μαθητές της περιοχής γνώριζαν τα οχήματα αυτά και έλεγαν: «Ήρθε πάλι το αυτοκίνητο του χασάπικου”. Τα παιδιά, όταν μιλούν μεταξύ τους, λένε: “Είσαι στα καλά σου; Πρόσεξε γιατί θα σε στείλουν στους φούρνους του Χάνταμαρ”. Όσοι δεν θέλουν να παντρευτούν λένε: “Να παντρευτώ; Ποτέ! Να φέρω παιδιά στον κόσμο για να τα κάνουν ψητά;”. Ακούει κανείς τους ηλικιωμένους να λένε: “Μην με στείλετε σε κρατικό Νοσοκομείο. Μόλις εξαντληθούν οι πνευματικά καθυστερημένοι, θα έρθει η σειρά των άλλων χαραμοφάηδων, δηλαδή των γέρων…».

Αφού οι ντόπιοι κάτοικοι του Χάνταμαρ ήξεραν τόσα πολλά, είναι άραγε δυνατό οι κάτοικοι του Μπέργεν, του Νταχάου, του Στρούτχοφ και του Μπιρκενάου να μην ήξεραν κάτι απ’ όσα συνέβαιναν έξω από τα σπίτια τους, στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως του Μπέλσεν, του Νταχάου του Νάτσβαϊλερ και του Άουσβιτς;

Ο ίδιος ο Ες είπε για το Άουσβιτς τα εξής: «Η απαίσια και αποκρουστική δυσοσμία από το συνεχές κάψιμο πτωμάτων είχε ποτίσει ολόκληρη την περιοχή και όλοι οι κάτοικοι των γύρω κοινοτήτων ήξεραν ότι γίνονταν εξοντώσεις μέσα στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως».

Κάθε μέρα, ολόκληρα φορτία θυμάτων, στοιβαγμένα μέσα σε βαγόνια κτηνών, ταξίδευαν σε ολόκληρο το σιδηροδρομικό δίκτυο του Ράϊχ προς τα κέντρα εξοντώσεως. Τους ανθρώπους αυτούς τους έβλεπαν εκατοντάδες εργατών των σιδηροδρόμων, οι οποίοι ήξεραν από πού έρχονταν και που πήγαιναν τα ανθρωποφορτία εκείνα. Όσες φρικαλεότητες και αν έμειναν κρυμμένες πίσω από τους τοίχους των στρατοπέδων, μερικά πράγματα, όπως αυτά που αναφέραμε παραπάνω, συνέβαιναν φανερά και όλοι οι Γερμανοί που είχαν μάτια για να βλέπουν και αυτιά για να ακούνε δεν ήταν δυνατό να είχαν αμφιβολία για το είδος των εγκλημάτων που διαπράττονταν στο όνομά τους σ’ όλη τη χώρα.

(Δείτε μερικές φωτογραφίες από το Δίστομο. Γιατί οι Γερμανοί Ναζί ήταν ίδιοι σε όλες τις χώρες http://www.distomo.gr/history/sfagi.htm )



ΝΤΑΧΑΟΥ

Το Νταχάου, ένα από τα πρώτα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, βρισκόταν κοντά στο ομώνυμο χωριό και σε απόσταση 12 μιλίων περίπου από το Μόναχο. Στο ρείθρο του δημόσιου δρόμου υπήρχε ένα σήμα που έδειχνε το δρόμο προς το στρατόπεδο. Εκεί μέσα, ιατρικά δήθεν πειράματα γίνονταν επάνω σε εκατοντάδες εγκαθείρκτους που χρησιμοποιούνταν σαν ανθρώπινα πειραματόζωα.

Μεταξύ 1941 και 1942, 500 περίπου εγχειρήσεις έγιναν πάνω σε υγιή άτομα. Σκοπός των εγχειρήσεων αυτών ήταν η εξάσκηση και η εκπαίδευση γιατρών των Ες Ες και φοιτητών της ιατρικής. Πολλές από τις εγχειρήσεις εκείνες ήταν σοβαρής φύσεως, όπως π.χ. αφαίρεση της χοληδόχου κύστεως και τις πραγματοποιούσαν δευτεροετείς φοιτητές. Πολλοί από τους ανθρώπους εκείνους που χρησιμοποιούνταν σαν πειραματόζωα (ποιος δεν έχει ακούσει για το Μέγγελε) πέθαιναν είτε κατά τη διάρκεια της εγχειρήσεως, είτε από μεγεγχειρητικές επιπλοκές.

Πειράματα ελονοσίας έκανε κάποιος Δρα Σίλινγκ, σύμφωνα με προσωπικές οδηγίες του ίδιου του Χίμλερ. Αυτό το κάθαρμα είτε έβαζε κουνούπια να τσιμπούν τα θύματα, είτε τους έκανε ενέσεις με μικρόβια ελονοσίας που είχαν ληφθεί από κουνούπια. Από τα «πειραματόζωα» εκείνα 30-40 πέθαναν από την ίδια την ελονοσία και αρκετές εκατοντάδες πέθαναν αργότερα από άλλες αρρώστιες που βρήκαν πρόσφορο έδαφος διότι ο οργανισμός των θυμάτων είχε υπονομευθεί από την ελονοσία. Μερικοί δηλητηριάστηκαν επίσης με μεγάλες δόσεις νεοσαλβαρσάν και πυραμιδόνης, που ήταν δύο από τα δοκιμαζόμενα φάρμακα.

Άλλα πειράματα γίνονταν στο Νταχάου από τον Δρα Σίγκμουντ Ράσεφ, επίατρο της Λουφτβάφε. Εικοσιπέντε άνδρες τοποθετήθηκαν μέσα σ’ ένα ειδικά κατασκευασμένο θάλαμο όπου η πίεση του αέρα μπορούσε να αυξάνεται και να μειώνεται. Σκοπός του πειράματος αυτού ήταν να διαπιστωθούν οι επιδράσεις της πτήσεως σε μεγάλα ύψη ή της γρήγορης πτώσεως με αλεξίπτωτο. Πολλοί από τους εγκαθείρκτους που υποβάλλονταν σ’ αυτό το πείραμα, το οποίο ήταν βασανιστικό, πέθαναν από αιμορραγία των πνευμόνων ή του εγκεφάλου. Όσοι επέζησαν έκαναν αιμόπτυση όταν τους έβγαλαν από το θάλαμο. Τα σπλάχνα εκείνων που είχαν πεθάνει τα έστειλαν στο Μόναχο για εξέταση. Όλους όσους επέζησαν του πειράματος τους θανάτωσαν αργότερα.

Ο Τσεχοσλοβάκος Δρ Φράντς Μπλάχα, ο οποίος βρίσκονταν στο Νταχάου, ήταν παρών σε μερικά από τα πειράματα εκείνα. Να τι γράφει λοιπόν: «Το πρόσωπο που χρησιμοποιείτο για το πείραμα ετοποθετείτο μέσα σε παγωμένο νερό και το κρατούσαν εκεί μέχρι που έχανε τις αισθήσεις του. Κάθε φορά που η θερμοκρασία του σώματός του έπεφτε κατά 1 βαθμό, έπαιρναν αίμα από τον τράχηλό του και το εξέταζαν… Το κατώτατο όριο θερμοκρασίας που παρατηρήθηκε ήταν 19 βαθμοί Κελσίου, αλλά οι περισσότεροι πέθαιναν όταν η θερμοκρασία έφθανε στους 25% ή 26%. Όταν τους ανθρώπους αυτούς τους έβγαζαν από το παγωμένο νερό γινόταν προσπάθεια αναζωογονήσεώς τους με τεχνητές ηλιακές ακτίνες, ζεστό νερό, ηλεκτροθεραπεία ή ζωϊκή θερμότητα. Για την τελευταία αυτή περίπτωση χρησιμοποιούνταν πόρνες και το σώμα του αναίσθητου ανθρώπου τοποθετούνταν ανάμεσα στα σώματα δύο τέτοιων γυναικών».

Το πράγμα θεωρείτο πολύ διασκεδαστικό και ο Χίμλερ πήγαινε καμιά φορά μερικούς φίλους του για να το δούν! Τέτοια κτηνωδία! Είχε δώσει μάλιστα εντολές να στέλνονται στο Νταχάου γυναίκες – όχι όμως Γερμανίδες – κατάλληλες για την προσπάθεια αναζωογόνησης εκείνων που είχαν υποβληθεί σε ψύξη. Στην επιστολή του προς τον Πολ έγραφε: «Ξεχωρίσαμε 4 γυναίκες για τα πειράματα αυτά. Οι γυναίκες αυτές βρίσκονταν σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως λόγω των ελαφρών ηθών τους και διότι, σαν πόρνες που ήταν, αποτελούσαν πηγή μολύνσεως».

(Το παραπάνω είναι απόσπασμα από ένα γράμμα που έστειλε ο Ράϊχσφύρερ των Ες Ες Χίμλερ στο στρατηγό των Ες Ες Πολ την 16η Νοεμβρίου 1944)

Στο ΡΑΒΕΝΣΠΡΟΥΚ , στρατόπεδο συγκεντρώσεως, ο υποδιοικητής Σβαρτσχούμπερ περιγράφει ως εξής τη λειτουργία του θαλάμου αερίων: «Παραστάθηκα σε μία θανάτωση με αέρια. 150 γυναίκες κάθε φορά έμπαιναν μέσα στο θάλαμο αερίων. Ο αξιωματικός Μόλ διέτασσε τις γυναίκες να γδυθούν για να ξεψειριαστούν. Έπειτα τις έβαζαν μέσα στο θάλαμο αερίων και κλείδωναν την πόρτα. Ένας άνδρας εγκάθειρκτος σκαρφάλωνε στη στέγη και έριχνε μία συσκευή αερίου μέσα στο θάλαμο από ένα παράθυρο, το οποίο έκλεινε πάλι αμέσως. Από μέσα άκουγα φωνές και οιμωγές. Έπειτα από 2 ή 3 λεπτά η σιωπή είχε αποκατασταθεί. Δεν ξέρω αν οι γυναίκες ήταν κιόλας νεκρές ή απλώς αναίσθητες, διότι δεν ήμουνα παρών όταν γινόταν το καθάρισμα του θαλάμου από τα πτώματα».

Τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως των Ναζί ήταν ο τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα του τρόμου με την οποία η Ναζιστική Γερμανία έδεσε την κατεχόμενη Ευρώπη από το 1940 έως το 1945. Η Γερμανία αυτή κατέρρευσε όπως όλες οι τυραννίες κάποια στιγμή. Το Αυγό του Φιδιού όμως εκκολάπτεται ξανά. Αλίμονο αν δε το αντιληφθούμε. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στο Γκουαντανάμο και αλλού.

12/01/2005

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου